1409 r.
Pierwsza wiadomość o cudownym Krzyżu otoczonym czcią i nabożeństwem, który od niepamiętnych czasów stał w Gliwicach przy Czarnej Bramie na tzw. Raciborskim Przedmieściu.
1430 r.
Mieszkańcy Gliwic odnawiają miasto zburzone przez Husytów, zbudowali drewniany kościółek na miejscu, gdzie od dawna stał cudowny Krzyż.
1516 r.
Odnowienie i rozbudowa drewnianego kościoła.
1601 r.
Podczas pożaru Gliwic całe miasto zostało spalone, ale kościół Św. Krzyża nie poniósł żadnej szkody.
1612 r.
Kościół przejmują ojcowie franciszkanie – reformaci z Krakowa. Dwa lata później wybudowali przy kościele klasztor.
1626 r.
Podczas wojny 30-to letniej Gliwice stawiły dzielny opór wrogowi. Aby ochronić miasto chciano podpalić przedmieście wraz z kościołem Św. Krzyża. Mimo podpalenia, kościół nie spłonął.
1655 r.
Rozbudowa klasztoru z kamienia i cegły. Równocześnie budowa nowego kościoła w miejsce drewnianego. W głównym ołtarzu stanął krzyż.
1673 r.
8 maja, konsekracja kościoła i głównego ołtarza przez ks. bpa. Neandera.
1677 r.
W czasie pożaru miasta spłonął kościół i klasztor. W zgliszczach znaleziono nietknięty krzyż z głównego ołtarza. Po kilku latach postawiono nowy kościół i klasztor z kamienia.
1683 r.
Król Jan III Sobieski w drodze do Wiednia na tzw. „Odsiecz Wiedeńską” przebywał w klasztorze i uczestniczył w poświęceniu kościoła.
1726 r.
Budowa wieżyczki i nowych ołtarzy.
1810 r.
Kościół zabrało państwo. Zakonników wyrzucono. Kościół do roku 1920 był kościołem gimnazjalnym i garnizonowym.
1921 r.
Kościół otrzymują niemieccy ojcowie redemptoryści.
1923 r.
W bocznym ołtarzu umieszczono kopię obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
1924 r.
Rozbudowa kościoła i budowa bocznej nawy oraz dzisiejszej kaplicy Serca Pana Jezusa.
1926 r.
Odnowienie i pomalowanie kościoła oraz powiększenie organów.
1945 r.
Kościół obejmują polscy ojcowie redemptoryści.
1951 r.
21 stycznia odprawiono pierwszą w Polsce nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
1956 r.
Odnowienie ołtarza głównego i ołtarza MBNP.
1980 r.
Dekretem bpa Alfonsa Nossola została erygowana parafia wydzielona z parafii Wszystkich Świętych.
1980 r.
7 lipca pożar spalił dachy klasztoru i kościoła. Jesienią rozpoczęto odbudowę.
1995 r.
25 kwietnia prowincjał Zgromadzenia Redemptorystów, o. Leszek Gajda poświęcił odnowioną kaplicę św. Barbary.
1996 r.
25 kwietnia ks. bp Jan Wieczorek poświęcił kaplicę Serca Pana Jezusa otwierając Wieczystą Adorację Najświętszego Sakramentu.
2004 r.
W kwietniu rozpoczęto zbiórkę funduszy na remont organów. Prace można było jednak wykonać dopiero na przełomie 2010 i 2011 roku. Remont został wykonany przez firmę p. Henryka Hobera z Olesna.
2008 r.
Wykonano gruntowną renowację ścian kościoła i pomalowano je.
2011 r.
Na zakończenie obchodów 60-lecia odprawienia pierwszej nowenny do Matki Bożej Nieustającej Pomocy umieszczono na ołtarzu Matki Bożej złotą różę ufundowaną przez czcicieli Matki gotowej nieustannie pomagać. Był to pierwszy akt na drodze do koronacji ikony koronami papieskimi oraz ustanowienia kościoła sanktuarium diecezjalnym.
2013 r.
Przy wejściu do kościoła od strony ul. Daszyńskiego usytuowano nowy krzyż z rzeźbą wykonaną przez Ryszarda Korzekwę, artystę z Koszęcina.
2014 r.
W okresie od listopada 2014 do marca 2015 roku przeprowadzono renowację fresku na łuku tęczowym nad prezbiterium. Prace wykonała pracownia konserwacji zabytków Antiqua Style z Katowic.22. czerwca 2014 r. w gliwickiej katedrze, podczas Mszy św. odbył się akt koronacji kopii ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy z kościoła. Korony rok wcześniej poświęcił w Rzymie papież Franciszek. Aktu koronacji dokonaù ks. kardynał Stanislaw Dziwisz. Po Mszy św. w procesji przeniesiono ikonę do kościoła Świętego Krzyża.
2015 r.
27. czerwca ordynariusz diecezji gliwickiej bp Jan Kopiec specjalnym dekretem podniósł kościół Świętego Krzyża do godności Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy.